طریق پرس – در بخش اول این نکته بیان شد که هدف از اجرای این رزمایش در نزدیکی سیونیک برای ایجاد آمادگی کامل جهت رسیدن فرصت مناسب و تصرف این منطقه است ، سیونیک که بصورت ویژه اهمیت راهبردی برای ایجاد کریدور زنگزور(دالان تورانی ناتو) را داراست و این همواره جمهوری اسلامی ایران بوده که بارها بصورت مستقیم توسط مقامات رسمی و غیر مستقیم توسط شرکای منطقه ای مخالفت قاطع خود را بیان داشته است.
اما با نگاهی دقیق به تعداد و حجم ادوات جنگی وارد شده به رزمایش ، این نکته که بیشتر نمایان میشود که هدفی جز خط و نشان کشیدن ندارند ، در رزمایش آتاترک که بیش از ۳ هزار نیروی نظامی مشترک بین دو کشور ، حدود ۱۳۰ دستگاه تانک و خودروی زرهی ، بیش از ۱۰۰ سامانه توپخانه و موشکی و حدود ۲۰ فروند هواپیما و بالگرد شرکت دارند ، پیامی را برای همسایه جنوبی ارمنستان(ایران) و همسایه شمالی(روسیه) به همراه دارد.
تفکر حاکم بر ارمنستان که گرایشی کاملا غربی دارد ، قبل از حمله تابستان رژیم باکو به قره باغ نیز همه چیز را از دست رفته میدید و تمام توان خود را برای ورود نیروهای آمریکایی به مناطق مورد مناقشه بکار گرفته بود.
با خالی کردن منطقه درگیری و انداختن تقصیر بر گردن نیروهای حافظ صلح روسیه که طی سالهای اخیر خصوصاً جنگ قره باغ(۲۰۲۰ میلادی) در مناطق مابین دو کشور ارمنستان و آذربایجان بطور رسمی حضور داشتند بیاندازد و افکار عمومی ارمنستان را به سمت این موضوع که این آمریکایی ها هستند که امنیت را برای ما به ارمغان خواهند آورد ترغیب کند.
رزمایش مشترک ارمنستان و آمریکا که چند روز قبل از تهاجم رژیم باکو به قره باغ انجام شده بود ، هیچ دستاوردی برای ارمنستان به همراه نداشت و نشان داد که هدف نخست وزیر ارمنستان فقط اخراج روسها نبوده ، بلکه در صدد بازکردن پای ناتو به قفقاز است ، شاید باید اینطور گفت: “که هر دو طرف درگیری از حضور ناتو در منطقه استقبال خواهند کرد.”
ترکیه اما به عنوان اصلی ترین حامی رژیم باکو ، بدنبال هدفی بالاتر از ایجاد یک کریدور اقتصادی است .
اردوغان که با آغاز جنگ اوکراین همواره مانعی برای پبوستن سوئد و فنلاند به ناتو بوده است ، هدفش بزرگی در جهان اسلام بوده و میخواهد این کار را با تثبیت قدرت در منتطقه قفقاز شروع کند.
مسیری که ترکیه برای موافقت پیوستن دو کشور اروپایی به ناتو طی کرد اینگونه بوده که بتواند خود را ام القری جهان اسلام معرفی کند (بین کشورهای عضو ناتو) . موضوعی که بصورت غیر رسمی در مجامع بین المللی بیان شده بود (درخواست حق وتو از طرف کشورهای منتطقه ای و اسلامی).
اما برای رسیدن به این هدف ابتدا بایستی مسیری برای عضویت کشورهای مسلمان منطقه به ناتو باز شود تا ترکیه نیز بتواند به هدفش برسد .
بنظر میرسد آنها از درگیری روسیه در اوکراین میخواهند نهایت بهره را ببرند و در صورت موفق شدن به بازگشایی مسیر کریدور زنگزور(دالان تورانی ناتو) در طی دوره زمانی خاصی کشورهای منطقه (جدا شده از شوری سابق) را به عضویت ناتو درآورده و خود را به عنوان سرزمین مادر(احیاء عثمانی)معرفی خواهند کرد.
پس این احتمال وجود خواهد داشت که در این رزمایش مقداری از تسیحات وارد شده توسط ترکیه به کشور مبدأ باز نگردد و برای استفاده در نبرد واقعی همانجا باقی خواهند ماند(قره باغ و نخجوان).
پابان بخش دوم
