طریق پرس – از ابتدای نبرد در فلسطین اشغالی در تاریخ ۷ اکتبر رژیم صهیونیستی که از غافلگیر شدن و شکست اطلاعاتی مقابل مقاومت در شوک به سر می برد ، به خوبی از میزان عواقب چنین ضربه ای که دریافت که بودند باخبر بوده و دریافتند دیگر مانند سابق نمیتوانند به راحتی حماس و مقاومت را مورد ضربه قرار دهند. وقتی در تابستان امسال برای بازداشت چندنفر در روستایی دور افتاده مجبور شدند با ۲۰۰ نیروی ویژه که پشتیانی پهپادی و زرهی را به همراه داشت ، یورش برده و بعد از تقریبا یک شبانه روز درگیری دست از پا درازتر با چندین مجروح به پایگاهشان بازگشته، خود دلیلی بر این نکته بود که کقاومت در منطقه فلسطین رویکردی جدید را به دنبال دارد.
اما هیچگاه فکرش را هم نمیکردند که جماعتی که تا چندسال قبل با سنگ و نهایت آتش به مقابله می پرداخته بتواند تهاجمی به این گستردگی را رقم برند آن هم در خاک اراضی اشغالی ، جایی که با دریواره های بتنی،دوربین های حرارتی و پاسگاه های مرزی حفاظت شده ، تا این اطمینان را به شهرک نشینان چند ملتی بدهد که هیچ خطری در انتظارشان نیست و همه چیز آنجور که اسرائیل میخواهد پیش خواهد رفت.
اما بعد از ضربه سختی که از حماس خورده بودند به هر عمل وحشیانه ای که می توانست از حجم انتقادی که توسط مردم و حامیان خود بود دست زده تا بتوانند رسوایی اطلاعاتی و امنینی پیش آمده را جبران کنند.
بمباران های وحشیانه آغاز شد و هرچه توانستند از کودکان،زنان و غیرنظامیان فلسطینی را به شهادت رساندند ، اما زخمی را که مقاومت بر پیکره ارتش اسرائیل وارد کرده بود با این قبیل اقدامات بهبود نیافته و تصمیم به ورود زمینی به غزه گرفتند ، اقدام حمله زمینی به غزه در بین مقامات اسرائیل با مخالفیی همراه بود که عمده آنان اعتقاد داشتند که ورود زمینی به غزه معادل خودکشی است و نمیتواند نتیجه مثبت و دلخواهی را به همراه داشته باشد ، اما با اقتدار در هم شکسته و آبروی ریخته شده خود نیز نمی توانستند به آسانی کنار بیایند ، اقتداری که با بیش از ۱۰۰۰ کشته و بیش از ۲۰۰ اسیر از شهرک نشینی که اکنون در دستان حماس بودند خدشه دار شده بود و نخست وزیر رژیم صهونیستی که از هر طرف تحت فشار بود را به این اقدام وادار کرد.
اما از همان روزهای آغازین نبرد و با با وارد شدن حزب الله (لبنان) و انصارلله (یمن) ، این نکته برای رژیم صهیونستی روشن شد که توان شکست حماس را بدون پرداختن هزینه های بسیار سنگین نخواهد داشت. کار در هفته ابتدای حمله زمینی به قدری گره خورده بود که افسران عالی رتبه ارتش اسرائیل مدام از اینکه ممکن است نبرد در غزه تا یکسال به طول بیانجامد سخن میگفتند.
طی ۳ هفته گذشته در تمامی اراضی اشغالی شاهد برخورد موشک های محور مقاومت بوده ایم که عمده حملات به تلاویو ، عسقلان و ایلات بوده تا اسرائیل نتواند از ظرفیت های تجاری ، گردشگری خود بهره ببرد و به دنیا این نکته را منعکس کنند که اسرائیل دیگر امن نخواهد بود.
ارتش آمریکا نیز از ابتدا به طور پیوسته کمک های تسلیحاتی را با شدت های مختلف به اسرائیل رسانده ، ولی در عین حال از نبرد مستقیم با مقاومت سر باز زده و حفاظت از نیروگاه های هسته ای اسرائیل را بهانه ای برای لشکرکشی و حضور در منطقه دانسته است ،خودش یکی از حامیان آتش بس آبرومندانه برای هم پیمان اشغالگر خود است.
بطور واضح مشخص است که اسرائیل از حمله زمینی به غزه پشیمان شده و به هر ریسمانی چنگ خواهد انداخت تا بهانه ای پیدا کند و خودش را از باتلاق بیرون بکشد.
تصور ارتش رژیم صهیونیستی از تهاجم زمینی برای آزادی اسرای خود و نابودی حماس اشتباه از آب درآمده تا یک قدم دیگر به اطلاعات غلط خود در مورد حریفشان اضافه شود. اطلاعات اسرائیل از جبهه مقاومت به قدری ناقص بوده که حتی مسیر های ارتباطی و توان رزمی جبهه مقاومت را نمی توانند به درستی حدس زده و آن را پیش بینی کنند.
اما اکنون بنظر می رسد قطعنامه ای که سازمان ملل جهت پایان دادن به آدم کشی در غزه صادر کرده است ، بیشتر از همه به مزاج اسرائیل خوشایند باشد تا همین امر را بهانه ای برای خروج تدریجی از غزه ای کند که در آن گیر افتاده کند و در گام بعدی بتواند از ایجاد نفرتی که در دنیا علیه یهودیان ایجاد شده خلاص شود. در صورت اجرای این قطعنامه که با عنوان وفقه بشردوستانه به ثبت رسیده است ، امتیازاتی را برای رژیم صهیونیستی همراه داشته، یکی اینکه حال که بیش از یک ماه است با تمام امکانات موجود و قتل عام بیش از ۱۱ هزار نفر نتوانستند مکان دقیقی از اسرای خود که در اختیار حماس است پیدا کنند ، چه رسد به آزاد کردن آنان و با اجرای قطعنامه به تعدادی از اسرای خود دست یافته که در آینده از آن به عنوان دستاوردی برای خود یاد خواهند کرد.
تولید کنندگان محتوا و نفوذی های میدانی اسرائیل از ابتدای آغاز حمله زمینی شروع به ایجاد شبهه و تفرقه در بین فلسطینیان بودند تا بتواند شکافی را بین مردم و حماس ایجاد کرده و از محبوبیت این گروه کم کنند ، اما در آنجا نیز شکست خورده به هدفشان نرسیدند.
از دست دادن بیش از ۲۰۰ تانک و نفربر ، آنهم با مهماتی که جمع همه آنها به اندازه هزینه ساخت یک تانک منهدم شده نمیشود ، محاسبات ارتش اشغالگر را در تهاجم زمینی به هم ریخت تا مقامات اسرائیلی را به این فکر انداخته که قرار است این نبرد چه هزینه ای برای آنها به همراه داشته باشد.
پایان بخش اول
میلاد پناهی
