طریق پرس ؛این روزها که فجر سپاسی بعد از سالها تلاش و دلسردی، دوباره به لیگ برتر برگشته، نگاهها بیش از هر زمان دیگری به مدیران این باشگاه دوخته شده.
هواداران، پیشکسوتان و حتی آنهایی که سالهاست دل در گرو فوتبال شیراز دارند، یک سؤال ساده دارند:
آیا “آقای مدیرعامل” با توجه به مسئولیت تازهای که در تهران به عهده گرفته، همچنان میتواند با تمام توان، هدایت این باشگاه را ادامه دهد؟
پرسشی ساده، اما پر معنا.
نه از سر خصومت و نه از سر تهمت ، بلکه از جنس یک دغدغهی فوتبالی.
تیمی که به لیگ برتر برگشته، تیمی نیست که با «نیمنگاه» اداره شود.
فجر سپاسی امروز بیشتر از هر زمان دیگری نیازمند مدیریت تماموقت، حضور میدانی، و تعامل دائمی با سرمربی، کادر فنی، و حتی هواداران است.
اینکه شخصی همزمان در پایتخت مسئولیتی سنگین داشته باشد و هم بخواهد مدیریت تیمی ریشهدار را از صدها کیلومتر دورتر به دست بگیرد، مسئلهایست که مردم به درستی درباره اش حرف میزنند.
از سوی دیگر، نمیشود در کنار نقش سرمربی و مدیرعامل، زحمات ریاست محترم هیأت مدیره فجر شهید سپاسی را نادیده گرفت.
کسی که در سکوت رسانهای، سالهاست با تلاش بیوقفه، زیرساخت فوتبال استان را زنده نگه داشته.
اگر امروز فجر در جایگاهی ایستاده که دیده میشود، شاید دلیلش کار تیمی و همراهی همهجانبه پشت صحنه باشد، نه فقط صندلیهای رسمی.
پرسش آخر مردم این است:
وقتی مدیر یک تیم، بخشی از وقت و تمرکز خود را ناگزیر صرف یک مسئولیت ملی میکند، آیا این تیم میتواند آیندهای روشن داشته باشد؟
آیا میشود از راه دور، از جلسات رسمی تا تمرینات فنی، بر تیمی نظارت کرد که برای ماندن در لیگ، باید با جان و دل بجنگد؟
مردم نمیخواهند تصمیم بگیرند، فقط انتظار دارند شفافیت، تخصص و اولویتبندی جای خود را در فوتبال شهرشان پیدا کند.
